Wildevrouw

van Jeroen Olyslaegers

Hogeschool PXL rijkt dit jaar haar eigen boekenprijs uit, genaamd de Boekenpanda. Uit een longlist van 10 boeken werd er door de studenten een top-3 verkozen. Om uit deze shortlist een winnaar te kiezen, is er een studentenjury samengesteld, waar ik lid van mag zijn. Wildevrouw is het tweede boek van de shortlist dat ik gelezen heb, bij dezen volgt ook mijn review!

In Wildevrouw volgen we herbergier Beer doorheen de jaren die hem het meest getekend hebben, van het verliezen van drie vrouwen in het kraambed, tot zijn vlucht uit Antwerpen. Om alles op een rijtje te krijgen, overloopt hij 's nachts de belangrijkste gebeurtenissen van die jaren. Het verhaal dat hij vertelt is naar God gericht omdat hij nog steeds niet alle antwoorden op zijn vragen heeft gevonden.

Het hoofdpersonage, Beer, vond ik met momenten moeilijk om te ontcijferen. In het begin van het boek vond ik dat hij heel meegaand is met de 'geleerden', vaak veinst hij ook heel goed alsof hij alles begrijpt. Terwijl hij naar het einde toe wel meer afstand neemt van de geleerden en bijvoorbeeld niet meer klakkeloos aanvaardt wat ze hem toevertrouwen of wat ze van hem vragen.

Diezelfde kijk heb ik ook op de relatie tussen Beer en zijn zoon. Vroeg in het verhaal lijkt hun band heel hecht te zijn en lijkt Beer ook te slagen in zijn opzet om zijn zoon op te leiden tot herbergier. Waar de zoon dan naar het einde toe volledig van Beer losrukt en ze eigenlijk geen direct contact meer hebben.

Desalniettemin vond ik het boek in het algemeen zeker een geslaagd stukje literatuur. Ik heb veel bijgeleerd over de 16e eeuw en hoe Antwerpen er in die tijd voor stond. Ik vindt dat de contrasten tussen de 'goede' en 'slechte' tijden heel goed afgebeeld worden in alle (relationele) gebeurtenissen.Ik vond het echter ergens jammer dat er geen echte ontknoping in het verhaal zit. Ergens had ik ook een ommekeer in Beers gedrag verwacht, maar dat doet zeker niet af aan het verhaal.

Daarnaast vond ik schrijfstijl zalig! Al van de eerste zin "Wanneer een vent drie vrouwen aan de aarde heeft moeten toevertrouwen, de een na de ander, en twee van hen ook nog eens deze wereld hebben verlaten met een bijna voldragen kind in hun buik, dan acht hij zijn zaad vervloekt." was ik helemaal verkocht. Het boek puilt uit van de prachtige zinnen, met veel alliteraties en andere stijlfiguren.

Als je dit boek daarnaast vergelijkt met een vertaald werk, valt het taalgebruik van een Vlaamse schrijver toch snel op, zeker in dit boek waarbij de 16e eeuw benadrukt wordt door oudere structuren en woordvormen. Wat voor mij persoonlijk wel een pluspunt is. Ik snap anderzijds dat de lange, bombastische zinnen soms kunnen afschrikken.Persoonlijk vond ik de stukken over de Schelde het leukst om te lezen en om te ontdekken hoe afhankelijk men er wel niet van was (en nog steeds is), maar ook hoeveel vreugde en leven het met zich meebracht.

Als extra verwijs ik graag naar de podcast 'De Wereld van Wildevrouw met Jeroen Olyslagers' van Klara. Hierin vertelt Jeroen meer over zijn werk en het onderzoek dat hij verricht heeft om dit verhaal ook historisch grotendeels te doen kloppen. De middeleeuwse muzikale tussenstukken zijn absoluut een meerwaarde om in de juiste stemming te komen. Ook fragmenten van het luisterboek zijn aan de podcast toegevoegd. Beer wordt hierin vertolkt door acteur Stefaan Degand, wie de perfecte hoeveelheid rauwheid in het verhaal weet te leggen.

Wildevrouw was voor mij het eerste boek dat ik van Jeroen Olyslaegers gelezen heb.En na het lezen werd me zijn boek Wil aangeraden. Ik ben zeker benieuwd om me ook in dit boek te verliezen.